15 maart 2011. Naar die dag keken we ongeloofelijk uit. Na een lange periode van verlangen en proberen waren we eindelijk zwanger en konden we uitkijken naar de komst van ons eerste kindje. Elke dag werd intens beleefd. Elke beweging, sjot en hikje nam ik in me op. Het was een echte zalige eerste zwangerschap.
Mijn laatste werkdag was donderdag 2 maart 2011. Het was met gemengde gevoelens dat ik de collega's achterliet. Langs de andere kant wou ik nog even rusten. Mama's en zwangere vrouwen begrijpen zeker en vast wanneer ik zeg dat de nestdrang er was en ik het huis piekfijn in orde wou hebben.
De vrijdag nog kuisen en de zaterdag achter het doopsuiker voor de kindjes op weg naar een bezoekje bij mammie in Ieper. Het doopsuiker voor de volwassenen hadden we net zelf afgewerkt en moest ik enkel nog versieren. Na een lekker kipje aan 't spit bij mammie, gingen we nog even naar de winkel boodschappen doen. Hmmm... Schat, ik denk dat ik net pipi gedaan heb in mijn broek. Kan je je voorstellen met wat voor rode wangen ik in de winkel stond? Het druppelde een beetje. Vlug naar toilet en nog een poging tot boodschappen doen. Een paar minuutjes later opnieuw een paar druppels.
Stel je voor: je staat in de winkel, bent voor het eerst zwanger en weet niet wat je overkomt. Je belt je schoonzus maar die is niet bereikbaar. Je bent je moeder en wederom niet bereikbaar. Dan maar het moederhuis bellen. 'Mevrouw, je water is gebroken. Je moet nu afkomen naar het ziekenhuis.'
Daar sta je dan. 160km verwijderd van het ziekenhuis zonder valies en absoluut mentaal nog niet klaar om te bevallen. Tenslotte de uitgerekende datum was 15 maart, niet 4 maart.
Ik bespaar je de verdere details maar mijn hubby had nog maar 10 dagen zijn nieuwe bedrijfswagen en deze werd door mij en onze zoon gedoopt. Onderweg naar het ziekenhuis braken mijn vliezen en neen, een handdoek was niet binnen handbereik. *grijns*
Het ging allemaal zo snel. De vroedvrouw was ervan overtuigd dat ze mij nog met een dikke buik ging zien bij haar ochtendshift. Ze kon er niet meer naast zitten. Tussen het breken van de vliezen en het vasthouden van ons eerste wonder zaten 7u. Geduld was toen niet zijn grootste deugd en nu nog steeds niet.
Sean, geboren op 5 maart 2011 om 00:29. Ons eerste wonder. Een mooie mix van mama en papa. Hij is een knuffelbeest, rap bij de pinken, verzot op treinen en betweterig (daar zit de papa dus voor iets tussen). roflol
Ik had in
een vorige post reeds gezegd dat de Mitch sweater niet de laatste zou zijn en bij deze maakte ik er opnieuw eentje voor onze jarige. Op de vooravond van Sean zijn verjaardag stak de sweater in elkaar.
Het paneel van Bambiblauw had ik nog liggen. Toen het gelanceerd werd, wou ik het zeker in mijn stoffenvoorraad hebben. Een patroon had ik nog niet voor ogen. Toen ik nadacht over een nieuw item in Sean zijn kast, vielen de puzzelstukjes in elkaar. Reken maar dat Sean er heel blij mee is.
Zei ik al dat Sean zot is van treinen en aanverwanten? ;)
Happy sixth birthday, my little man. 💋
Patroon: Mitch sweater by La Maison Victor
